De dochter van 13 vraagt naar Snapchat omdat de schoolvriendjes dat veel gebruiken om contact te houden. We hebben alle sociale netwerken tot nog toe kunnen afhouden, maar dit wordt het eerste moeilijke gesprek.
Als voorbereiding maakte ik zelf even een account aan en dat gaf mij weinig goede hoop:
Snapchat wil heel erg graag toegang tot al je contacten, veel dark patterns om die toch maar los te weken
ik word onmiddellijk in het diepe geworpen met overal tits & ass
Heel snel ook privé berichten van mensen die ik niet ken
Wat ik nog denk te proberen is aanmelden als een 13 jarige, om te vergelijken of het even erg is, maar wtf. Waarom laten we onze kinderen daar collectief op toe?
Deze hebben we hier ook verloren.
Ik heb dit, denk ik, in een aflevering al eens verteld maar volgens mij komt het door de ouders die of niet beter weten, of gewoon niet de moeite doen om te kijken wat het is en hoe het werkt. Vervolgens wordt er een kritische massa bereikt en moet je wel mee.
Ik heb toen met mijn dochter het via claude proberen doen. Allebei ons betoog gedaan en Claude was ronduit vernietigend dus ik dacht, die gaat nu zeggen ok nee dat wil ik niet. Ze zei: ik vind dit zelf vreselijk om te horen, maar iedereen zit erop, en ik niet …
Waarom laten we onze kinderen daar collectief op toe?
ik vind dit zelf vreselijk om te horen, maar iedereen zit erop, en ik niet …
Jullie geven het al allebei aan: het collectieve aspect is de oorzaak. Als individueel ouderpaar leg je je kind sociale uitsluiting op door sociale media in te perken. Sociale media kan vergif zijn, maar sociale uitsluiting in je pubertijd is minstens even nefast.
Daarom moet de oplossing ook collectief gezocht worden, je kan individuele ouderparen niet laten kiezen tussen de pest en de cholera.
Mijn zoon is nu 5, ik zie het als maatschappelijk falen als we tegen de tijd dat hij 12 is (ofzo) nog steeds deze beerput vrij toegankelijk hebben…
Of een verbod voor bv. <15-jarigen dan de oplossing is, geen idee. Maar ik herhaal daarvoor mijn analogie over instortingsgevaar bij een brug: Die brug moet zo snel mogelijk afgesloten worden. Niet omdat de oplossing erin ligt de brug niet meer te gebruiken, maar omdat het gevaar even zo acuut is dat er even niemand meer over mag tot de werkelijke oplossing uitgevoerd is.
Trouwens: Het geldt net zo goed voor volwassenen als voor kinderen imo.
Hoewel ik WhatsApp en Snapchat niet wil gelijk stellen aan elkaar (Snapchat heeft risico’s op blootstelling aan bedenkelijke content die WhatsApp veel minder heeft) is de drijfveer waarom je het wil hebben hetzelfde: mijn interessegroep zit daar, en ik wil me niet buitengesloten voelen.
Een jaar geleden besliste ik om Meta volledig de rug toe te keren, omdat ik mijn geweten niet langer kan verenigen met een bedrijf dat mensen en levens en gemeenschappen zonder scrupules kapot maakt. Dat voelt als het populairste café van de stad waar ik niet langer binnen wil gaan omdat de cafébaas een eikel is. Ik hoor hoe iedereen het grootste plezier heeft in het café, hoe er toffe gesprekken zijn, maar ook hoe er soms eens op de vuist gegaan wordt. Maar ik maak het niet meer mee vanop de eerste rij. Ik hoor het van mensen die gisteren in het café waren, of in het beste geval maak ik het mee doordat ik van aan de overkant van de straat meewarig naar het café sta te staren en mensen lachend naar buiten zie komen. Dat is hard. Keihard. Maar het is een keuze die ik zelf gemaakt heb. En die ik niet voor een ander kan maken. Het Signal-café voelt properder en veiliger aan, maar het is leeg.
Snapchat is het jeugdhuis. Terwijl de ouders in het WhatsApp-café zitten, speelt het leven van onze kinderen zich in het Snapchat-jeugdhuis af. Want inderdaad: daar is het waar iedereen zit. Het is een bedenkelijk jeugdhuis, met vele tunnels en gangen en kamers vol schimmel, maar de schimmelloze jeugdhuizen zijn leeg.
Dat is de keuze die voorligt. De principiële ouder zijn die het jeugdhuis een zondige plek vindt, ongeschikt voor je kind, goed wetende dat je daarmee beslist dat je kind een deel van de fun mist en op vrijdagavond wellicht toch stiekem het jeugdhuis gaat binnenglippen. Waarbij je in het beste geval andere ouders kan overtuigen dat het cleane jeugdhuis beter is. Of je principes aan de kant zetten, je kind context meegeven en het laten gaan naar het jeugdhuis, hopend dat je zo een open omgeving creëert om eerlijk te vertellen wat er in het jeugdhuis gebeurt, en hopend dat je kind op een dag zelf de verstandige keuze maakt, als dat nodig blijkt.
Maar wat dat laatste betreft: zolang je als ouder ondertussen zelf naar het naburige café van Vieze Mark blijft gaan ben je uiteraard geen lichtend voorbeeld voor je kind.
Jeroen Wijers gaf daar vorige editie op Fri3D Camp een interessante talk over, samen met zijn dochter.
Kwam erop neer: het is moeilijk, en je kind sociaal isoleren is ook niet altijd het beste idee. Blijven in gesprek gaan en goede afspraken maken, is belangrijk. Ook uitleggen welke problemen je ziet en welke mechanismen die apps uitbuiten. Uiteindelijk gaan ze sws met dat soort dingen moeten dealen, vroeg of laat.